Wszelka chwała Szrila Prabhupadzie mojemu wiecznemu mistrzowi duchowemu.

Wszelka chwała Panu Sri Krysznie, Duszy Najwyższej w sercu każdego, który doprowadził mnie  do stóp  mojego mistrza duchowego, jak też do innych przewodników na duchowej ścieżce.

Urodziłem się w Niemczech, kilka lat po drugiej wojnie światowej, w 1953 roku. Żyjąc w maleńkiej wiosce, liczącej 10 domostw, miałem bardzo bliski kontakt z naturą. Z moimi  zmysłami doprowadzającymi mnie do szaleństwa i ze światem pełnym problemów  jak choćby wojna w Wietnamie, szybko doszedłem do konkluzji ,ze nie należę do tego miejsca. W wieku 15 lat zostałem wegetarianinem. Tutaj jest lista ludzi , którzy w mniejszym czy większym stopniu wpłynęli na mnie-jeden po drugim, by  pokazać wam jak przebiegał mój wewnętrzny rozwój.

Moja mama, poprzez swoją życzliwość, tolerancje i prostotę.
Mój dziadek ze strony ojca, za bycie  ekscentrykiem i osobą zadedykowaną muzyce.
Mój dziadek ze strony mamy, który pokazał mi ,ze życie przeszłością jest bezużyteczne.
Mój ojciec, który pokazał mi, że wiara w Boga nie jest niczym pewnym.
Carl Off poprzez swą  prostą muzykę .
Mój wujek Nino, który nauczył mnie, że autorytety są prawdziwe tylko wtedy jeśli zachowują się właściwie.
Chrześcijański kapłan, który zawiódł w odpowiedzi na moje pytania podczas mojej chrześcijańskiej edukacji.
Karol Marx za szukanie sprawiedliwości.
Marcuse, Bloch i inni lewicowi ideologowie, którzy formowali studencki nastrój mojej wczesnej młodości.
Che Guevara za, jak uważam, mężny krok przeciw skorumpowanemu systemowi.
Laotse za danie nadziei na inną rzeczywistość .
The Beatles, Moody Blues, Quintessence i Pink Floyd za  ich dźwięki, które sprawiły, ze było inaczej , choć na chwilę.
Wszyscy członkowie komuny, którzy dzielili ze mną życie, i którzy zrobili wielką robotę, ucząc mnie, że prawdziwej miłości nie można oprzeć li tylko na fizycznych związkach.
Wszyscy przyjaciele, którzy zmarnowali swoje życie narkotykami, chroniąc mnie od pójścia tą samą drogą
Musical Hair , który podłączył mnie z Maha Mantrą i ochronił przed służbą wojskową.
Herman Hesse, który dał mi słowo Govinda i sekretną nadzieję.
Wszyscy ci, którzy podkreślali, że ludzka forma życia ma na celu samorealizację , a nie tylko zmysłowe zaspokojenie.
Wielu joginów, których spotkałem, a którzy uświadomili mi, że joga bez oddania dla Boga nie daje miłości, której tak potrzebuję.
Pan w moim sercu, który ochronił mnie przed byciem głupcem, zabijającym swoje ciało.
Mój przyjaciel Wolfgang, który towarzyszył mi na każdym kroku w poszukiwaniu prawdziwej duchowej ścieżki; poza tym ostatnim -podporządkowaniu się Srila Prabhupadzie.
Jaya Gauraji, mój pierwszy prezydent świątynny, młody brahmaczarin. Był zbyt szczery, by o nim zapomnieć
Szrila Prabhupada , osobiście nigdy nie żałowałem, że zaakceptowałem go jako kapitana statku mojego ludzkiego ciała, by przekroczyć straszliwy ocean materialnej egzystencji .
Wyjaśnił mi najważniejszą rzecz, której wcześniej nikt nie był zdolny wytłumaczyć mi w jakiś  sensowny sposób. Dlaczego tak bardzo cierpię? Będąc młodym i niewinnym, dlaczego czuję okropieństwo tego świata, z tą całą jego przemocą etc.?

Odpowiedział: Ponieważ byłeś łotrem. Zadawałeś ból i  cierpienie innym w poprzednich wcieleniach i teraz otrzymujesz reakcje.

Jaka ulga. Wreszcie jasny i klarowny obraz.  Można nareszcie coś zrobić by nie trwać w tej  ignorancji pełnej egoizmu. Powiedział mi bym stał się rewolucjonistą prawdy, duszy i służby dla rzeczywistego dobra cierpiących ludzi. Potępił konsumpcyjne społeczeństwo, ateistyczny, dialektyczny materializm. Komunizm i kapitalizm. Dał nadzieję poprzez ideę prostego życia, Wzniosłego Myślenia, Modlitwy i służby z ekologiczną mądrością. Mówił o używanie technologii w celu służenia Bogu jedynie. Nauczał by nie zadawać cierpienia innym. Innymi słowy chcemy żyć we Wryndawanie, miejscu nieskażonej natury, miłości do wszystkich istot i głębokiego zaabsorbowania  Boską Parą Sri Sri Radha Kryszna, którzy są źródłem wszystkiego.

Chciałem jechać do Indii, spotkać mistrza duchowego, ale mój ojciec zatrzymał mnie w Europie, odmawiając mi paszportu, a ja nie miałem wtedy jeszcze  18 lat.
Czytanie książek o tradycji indyjskiej jogi było dla mnie ważne po tym jak moja wiara w polityczne organizacje czy idee hippisów rozpadła się. George Harrison był na dobrej drodze. Kiedy śpiewał Maha Mantrę w radio, stało się dla mnie jasne …muszę znaleźć tego  nauczyciela. Przybyłem do świątyni o 9 w nocy,  po autostopowej odysei, próbie wyprawy do Paryża.

Dusseldorf, popękany budynek, przeznaczany przez władze do wyburzenia. Hippisi mieli zepsute drzwi, a dwóch młodych czcicieli zajmowało miejsce u samej góry, tuż  pod dachem i tam stworzyli niewielką  świątynię.
Jak długo chcesz zostać ?- Zapytał mnie wielbiciel.
Kilka dni – odpowiedziałem, ale jednocześnie głos z wewnątrz powiedział mi …to będzie znacznie, znacznie  dłużej niż myślisz.

Tak więc w wieku zaledwie 18 lat znalazłem zakon nie mający żadnych korzeni, żadnych tradycji w krajach zachodnich. Wszystko było nowe. My, nasz sposób ubierania, muzyka, mistrz, jedzenie, książki, codzienne obowiązki, fryzura, czas wstawania …w skrócie wszystko.

I ja to kochałem. Ci co nie byli wewnątrz naszej grupy byli raczej podejrzliwi  wobec  nas, wobec  naszego  zachowania, ale ci, którzy dzielili z nami choćby kilka dni stawali się naszymi przyjaciółmi. Wielu chciało nauczyć się czym jest yoga miłości. Nie rozumiałem jeszcze wiele, ale nader szybko musiałem usiąść i wyjaśniać to innym. Jak zmienić swe życie? Jak powstrzymać branie narkotyków?
Jak tworzyć zdrowe relacje z rodziną? Jak porzucić palenie? Skąd brać siłę by żyć? Jak powstrzymać dziewczynę przed aborcją? Jak właściwie zarabiać i  mądrze wykorzystywać pieniądze?
Szybko, z małego zagubionego dzieciaka, uczyłem się  jak pomagać innym.

Powtarzałem to co usłyszałem czy przeczytałem i wydawało się to przynosić cudowne efekty. Ludzie chcieli się przyłączyć do 2 pokojowego aszramu,  gdzie jedynym  źródłem wody był łazienkowy kran, znajdujący się na tyłach, 6 pięter poniżej naszego lokum, a to wszystko pośrodku europejskiej zimy .

To było zarazem słodkie jak miód i ciężkie jak surowe wyrzeczenia. Każdego dnia wychodziliśmy na zewnątrz, by mówić o naszym Mistrzu i naszej ścieżce. Wstawaliśmy o 4 rano i zaczynaliśmy intonować  Maha Mantrę. Potem śpiewaliśmy pieśni do Govindy i czytaliśmy książki, pod przewodnictwem jednego z nas jako wykładowcy. Dalej gotowanie i sprzątanie świątyni. Następnie jedliśmy Prasadam –duchowe pożywienie wolne od karmy, smakowało niewiarygodnie.

Następnie gdzieś koło 11 wychodziliśmy rozprowadzać nasze czasopisma, jednocześnie  zapraszając ludzi by nas odwiedzili i prosząc o jakąś dotację na nasz aszram. Poprzednio miałem przekonanie, że pieniądze są przyczyną nienawiści i chciwości i ciągle bliskie były mi  ideały hippisowskie – jesteśmy w stanie żyć i obyć się bez nich. Ale Jaya Gouraji powiedział mi : “Pieniądze to tylko energia. Powinniśmy użyć je dla przyjemności Najwyższego, a nie dla osobistej zmysłowej satysfakcji, czy przeciwko komukolwiek. Jeśli ludzie obdarzają  darowizną naszą świątynię, a my uczciwie i szczerze używamy jej w duchowych czynnościach (dla zadowolenia Najwyższego) również im przyniesie  to duchową korzyść “.

Byłem co nieco sceptyczny, ale wkrótce uświadomiłem sobie prawdę tych słów.  Ci, którzy  szczęśliwie pomagali nam w naszych poczynaniach, przybywali wkrótce- radośni i entuzjastyczni – by zmienić swój styl życia. Nie mogłem w to uwierzyć. Od pewnego młodego chłopca dostaliśmy nawet w dotacji samochód. Wtedy usłyszeliśmy, że nasz mistrz duchowy wkrótce przybędzie do Paryża .

Oczekiwanie przechodziło od jednego ekstremum do następnego. To był naprawdę wielki entuzjazm, każdy z nas miał jechać do Paryża i spotkać swego Guru osobiście. Dzikie wyobrażenia i pełne nadziei modlitwy . Czy można było spotkać osobiście kogoś takiego jak Jezus? Czy było możliwe żeby zabrał, wydostał nas z tego świata? Czy ma wszelkie siły mistyczne? Czy może rozwiązać problemy świata? Czy może usunąć nasze wątpliwości, pożądliwości i trudne do kontrolowania namiętności? Czy mnie zaakceptuje? To była mieszanka , wystarczająco potężna, by wyruszyć ku czemuś niemożliwemu.

Przedtem pojechałem do Berlina -uczyć się od Vasudevaji- jak malować dla Kryszny. Niestety, moje talenty ponownie zawiodły w mojej artystycznej, malarskiej służbie.
Byłem zatem w podzielonym mieście i tam czyniliśmy plany jak nauczać po obu stronach muru.

Właśnie wówczas pojechaliśmy do Paryża, moje nadzieje i oczekiwania spełniły się, znacznie bardziej intensywnie niż oczekiwałem. „Każdemu mów o Krysznie. Uczyń z tego misję  swego życia” . Słowa Szrila Prabhupada ciągle brzmią w mojej pamięci. Osiem dni szczęścia, tańca, prasadam i codziennych wykładów. I wtedy nadszedł dzień mojej inicjacji.

Powiem wam przyjaciele, to  jakby małe dziecko dostało nagle trzy tysiące podarunków w tym samym czasie! Nie wiem jak można skoczyć wyżej. Spotkałem mojego prawdziwego przyjaciela. Spotkałem ojca duszy. Spotkałem rewolucjonistę mojej miłości. Spotkałem nauczyciela prawdy, który mężnie przeciwstawiał się materialistycznemu społeczeństwu, które nie potrafi zapobiec smutkom. Poczułem jakbym osiągnął dom. Prawdziwy dom.

Życie bez Guru jest jak dom bez dachu. Znalazłem dach nad moją głową, ja, który byłem tak przygnębiony światem przemocy i oczywistej niesprawiedliwości .

Dał mi nową drogę, życiowy zakręt,  by z pasywnego winowajcy stać się aktywnym w rozwiązywaniu problemów tego świata. Bądź częścią rozwiązania, a nie częścią problemu. To czego nie dajesz jest tym co stracisz. Nie chciałem stracić czegokolwiek, a z pewnością mojej miłości i mojego serca. Teraz znalazłem kogoś komu mogłem to dać.

Szrila Prabhupada  miał wyjechać kilka dni później, musiałem więc wszystko chłonąć bardzo szybko. Żyć dla innych, nie dla siebie. Jeśli chcesz, jeśli pragniesz możesz być mnichem przez całe życie,  wedyjscy święci polecają tą drogę. Nie wiedziałem co o tym myśleć, ale teraz jestem szczęśliwy . Szrila Pabhupada był  osobą, której mogłem służyć ponieważ nie miał ukrytych motywów. To tak z grubsza moje wprowadzenie . Mam nadzieję, że cię nie zanudziłem.  Więc, ja nie jestem znudzony. I naprawdę chciałem  zabrać cię  do Paryża abyś mógł doświadczyć tego samego czego ja doświadczyłem. Ponieważ jeśli spotkałbyś Szrila Prabhupada mógłbyś w pełni  zrozumieć dlaczego po 36 latach od 1972 do 2008 ciągle nazywam go moim duchowym mistrzem i ciągle  aspiruję by stać się jego rzeczywistym sługą.

Swami B.A. Paramadwaiti

Tags: Srila Prabhupada, wspomnienia